پيوندمان مبارك همسر عزيزم

مي خوام بگم خاطرتو

مي خوام به قد آسمون

حتي اگه يه روز بشي

با دل من نا مهربون

آخ که چقد دوست دارم

واي که چه بد دوست دارم

بازم مي گم براي من

از تو عزيزتر کسي نيست

روي زمين براي من

به جز تو دلواپسي نيست

آخ که چقد دوست دارم

واي که چه بد دوست دارم

اميد زنده بودني

وسوسه شکفتني

براي من که بي کسم

فقط تويي تو موندني

  تقديم به تو بهترينم

مي خواهم اين بار هم از تو بگويم از تو بهترينم  

دوست دارم من باشم و کاغذ و خودکاري که فقط نام تو را بنويسد 

من با تو خيلي حرف دارم به اندازه هزار سال سال هايي که   همه متعلق به توست  

دلم را به ياد تو با دريا و ارزوهاي زيبايي اميخته ام 

ارزوهايي که اول و اخر ان تو هستي ميخواهم باز از تو بگويم 

با تو که هستم حرفهايم جوان هستند و   نوشته هايم بوي عشق و صفا مي دهد 

دلم مي خواهد زمان بايستد تا بار ديگر در تو گم بشوم 

و همه آينه ها فقط تو را نشان بدهند  

مي دانم که يک روز دنيا تمام مي شود ولي چشمان زيباي تو همچنان پابرجاست 

با تو که هستم گويي تمام خوبي هاي دنيا را به يکباره در کنار خود دارم  

و امشب در اين ساعت که از تو مينويسم

قلم هر چه در توان دارد به کار ميگيرد تا تو را هر چه بهتر   و زيباتر ترسيم کنم 

فقط اين را بگويم که بي تو هيچم و با تو همه چيز

اگر مي خواهي من مي مانم و اگر نمي خواهي مي ميرم

 فقط تو با من بمان که بي تو پاييزم و با تو بهار روي تمام روزهايم خيمه مي زند 

دستان سرد يخ بسته ام را به سويت دراز ميکنم تا دستان مهربانت سايباني براي تنهايي هاي من باشد  

مهربونم ! اين فقط ذره اي از حرفهاي انباشته شده   دلم است که با تمام وجودم تقديمت مي کنم  

دنياي اين روزاي من همقد تنپوشم شده

اينقد دورم از تو كه دنيا فراموشم شده

دنيا ي اين روزاي من درگير تنهايي شده

تنها مدارا ميكنيم دنيا عجب جايي شده

هرشب تو روياي خودم اغوشتو تن ميكنم

آينده اين خونه رو با شمع روشن ميكنم

در حسرت فرداي تو تقويممو پر ميكنم

هر روز، اين تنهاييو فردا رو  تصور ميكنم

همسنگ اين روزاي من حتي شبم تاريك نيست

اينجا به جز دوريه تو چيزي به من نزديك نيست

...

اشك حسرت چهره ام را مي گداخت

ديگر از غم طاقت و تابم نبود

زان كه در اين كوره راه زندگي

آسمانم بود و مهتابم نبود

پرده جانكاه ظلمت را بسوز

اي دل من،شعله آهت كجاست؟

جانم از اين تيرگي بر لب رسيد

آسمان عمر من مهتابت كجاست؟

من هر روز و هر لحظه نگرانت مي شوم که چه مي کني !؟
پنجره ي اتاقم را باز مي کنم و فرياد مي زنم
تنهاييت براي من ...

غصه هايت براي من ...

همه بغضها و اشكهايت براي من ..
بخند برايم بخند
آنقدر بلند
تا من هم بشنوم صداي خنده هايت را...

صداي هميشه خوب بودنت را

دلم برايت تنگ شده

دوستت دارم ...

وقتي تو با من نيستي از من چه مي ماند

از من جز اين هر لحظه فرسودن چه مي ماند

از من چه مي ماند جز اين تکرار پي در پي

تکرار من در من مگر از من چه مي ماند

غير از خيالي خسته از تکرار تنهايي

غير از غباري در لباس تن چه مي ماند

از روزهاي دير بي فردا چه مي آيد؟

از لحظه هاي رفته ي روشن چه مي ماند؟

هر روز

پس از طلوع هر اشک

کارگران معدن

براي يافتنت

به جان عقل من مي افتند

آنها تنها رگه هايي

از تو را

آنجا يافته اند

غافل از آنکه

من ، تو را

در قلب خويش پنهان نموده ام

سلامي غزل گونه خواهم نوشت،

که باور کني گرچه دور از توام

فراموش هرگز نکردم تو را.

در اين رخوت بي مجال زمان،

که احساس پژمرده،

همچون خزان،

به ياد تو من مانده ام آشنا،

که شايد، که من ياد باشم تو را!

 تو مرا فرياد کن اي هم نفس …

اي سراپايت سبز
دستها را چون خاطره هاي سوزان، در دستان عاشق من بگذار
و لبانت را چون حسي گرم از هستي
به نوازش هاي لبهاي عاشق من بسپار

گاهي براي بودن بايد رفت...

هرچند بودنت و نبودنت...

دلت تنگ است ميدانم ، قلبت شكسته است مي دانم ، زندگي

برايت عذاب است ميدانم ، دوري برايت سخت است ميدانم …

اما براي چند لحظه آرام بگير عزيزم …

گريه نكن كه اشكهايت حال و هواي مرا نيز باراني مي كند ، گريه